Liga 1

Olse Merksem HC

Uilenspiegel HV

HC Don Bosco Gent

HK Waasmunster

Biobest Sasja HC

Besox Handbalclub Izegem

HBC Dendermonde

Handbalclub Schoten

HC Pentagoon Kortessem

HUBO Handbal

Handbal Hestia Bilzen

HBC Apolloon Spurs

**Hier met die sjakosj**

**Controle is een dingetje. En dat hadden we. Alles in handen. De touwtjes. De teugels. Het heft. De overwinning in de vingers én onder de duim. Grip op de situatie. Beheerst tot in de puntjes. Helemaal volgens plan. Niet moeilijk, want we hadden zelfs gescout. Alles in de sjakosj dus, een** *walk in the park*. Zonder schrik, en al zeker niet van Bilzen.

8 - 14 aan de rust. Schrijf dat maar op. Wij komen voor die eerste helft. Daar maken wij ons sterk. Dan maken wij ons moe. Die tweede is overgewaardeerd. Overroepen en op het randje van aanstellerig. De derde daarentegen… die is nog nooit niet van ons geweest. En zo gaan we met opgeheven hoofd uitkijken naar de volgende overwinning. Ergens volgende week vermoedelijk.

‘Mathematisch is alles nog mogelijk’, sprak een trotse, maar anonieme sponsor. Meteen daarna volgde advies, product placement en een portie lef: ‘De weg naar de top ligt nog steeds zo open als het voetpad van de Brederodestraat, alwaar communicatiebureau Shtick, samen met de andere sponsors The Dock, TaxConcept, Finance Center, Delaware en Progredia, met enig gefrons naar de afgelopen wedstrijden keek. Als bezorgde supporter, voldane sponsor en vaste klant in de VIP van de club, uit ik alvast mijn persoonlijke bekommernis. Gelukkig zag ik ook schone dingen.’

Want hey, die eerste dertig minuten waren oprecht prachtig om naar te kijken. Vloeiend en klievend, zonder echte weerstand, scherp als een geslepen mes door boter. Alles paste in en op elkaar, als een tsjoepke op een soepap, als een kootje op uwe vinger, of een lelletje aan uw oor. Iedereen was daar. In vorm en op de juiste plek. Echt spijtig dat de vrienden van Bilzen per se nòg een helft wilden ballen. Da’s balen. Die laatste dertig minuten hoeven dan ook niet beschreven te worden, wel vergeten.

Een tweede helft? Ik weet van geen tweede helft?

Onthoud dus vooral dit: ge zijt prachtig zoals ge zijt. Ge blinkt uit in wat ge doet. Daar komt niemand tussen. De Flair heeft net gebeld, ze willen de drie vorige zinnen terug.

Volgende week gewoon twee eerste helften spelen. Probleem opgelost.

Krak. Boem.

Dees was stoem.

Den Drei

### Zelfde verhaal, andere liga.

**Op het pad tussen de Harsbar en de parking werd menig knakker van** *Den Drei* **omsingeld door een horde fans, fotografen en handtekeningenjagers hopend op een glimp van hun helden en een souvenir of twee om nog dezelfde dag met woekerwinst door te verkopen op tweedehands.be — geen sponsor. Sinds onze wedstrijden live worden uitgezonden op het wereldwijde web, is het slimmer om incognito of met een omweg de zaal te verlaten dan opzichtig zwaaiend, want het gaat met onze bekendheid rechtevenredig als met ons zelfvertrouwen en onverschrokkenheid. In egocentrisch zit het woord** *cent*, en dat is exact wat gij sinds dit seizoen betalen zult, als ge onze atletische torso’s *in real life* wilt zien zweten.

De knop is eraf, de eerste teleurstelling bij de tegenstander een feit en het eerste verslag geschreven. Allez, bijna, want dit is nog maar de inleiding. Het grootste stuk staat nog niet op papier. Ik bedoel, tegen de tijd dat ge dit leest wel natuurlijk, maar op het moment dat deze woorden worden getypt nog niet. Momenteel staart het grote witte blad genadeloos naar uw favoriete woordenschepper. Als lezer zijt ge u daar niet van bewust, en net daarom verdient het extra aandacht. Een blik achter de schermen, zeg maar, op het ambachtelijke proces van het doorbreken van de vierde wand tijdens de verslagvervaardiging. Da’s *gene kattepis*. Als het hier nog meer meta wordt, moeten we royalties betalen aan Markske Zuckerberg. Volgens bronnen dichtbij de spelers, kan dat bedrag oplopen tot een veelvoud van de pree van den trainer van de eerste ploeg.

De orde van de dag dan maar? Komt ‘ie.

De eerste confrontatie met (alweer) een niveau hoger was er eentje vol geruststellende gevoelens en gedachten. De weg naar de top van het klassement ligt open, het pad is geëffend, de rode loper ligt klaar, mathematisch is alles nog mogelijk. Dat anderen dit mogelijk als vooringenomen, arrogant of zelfs ronduit gevaarlijk vinden om dit soort voorspellingen neer te schrijven, zal ons dikke worst wezen.

Voorspelling: menig tegenstander zal met tegenzin naar de *Hel van Hoboken* afzakken, en dat heeft alles te maken met *Den Drei* en minder met de werken aan de ring. Vraag dat maar aan de kinderen uit de Denderstreek. We zouden kunnen lachen met hun onnozele folkloristische tradities waarin ze pas binnen een jaar of vier nog eens met hun ros paard door de binnenstad mogen trekken, maar willen de Ajuinen uit het dorp ernaast de pret van een eeuwenoude vete niet ontnemen.

Over vetes gesproken, die zijn onbestaande in onze kleedkamer. Alleen maar lof en dank voor zij die al een licentie hadden, en extra lof en dank voor het vers talent dat de regels van ons spelleke begrijpt, en daarbovenop de Vlaamse én de Franse taal beheerst. Faut le faire, … Non? Qua? Et alors, … Charcuterie. Mayonaise. En dan zijn er nog een paar gekwetsten, die pas later hun opwachting zullen maken. Wij duimen mee dat het snel zal zijn. Over de Mechelse connectie spreken we later nog. ‘t Is een luxeprobleem, *pense-je*. De plaatskes worden duur. Huiswerk voor de coach. Ik voel steekpenningen komen, smeergeld, of (nog erger) geslijm. Dat gaat wat geven. Schone vent wel, die coach van ons. Prachtverschijning. Verstandig ook. Een vat vol vitaliteit. En dan al dat inzicht. Ik zou het wel weten…

Wie te lui is om alle letters tot zich te nemen, hoeft enkel het volgende te onthouden. Het zou een strofe van een hit kunnen zijn, gescandeerd kunnen worden vanop de tribune, of zelfs neergeschreven in het dagboek van de nieuwe medewerkster aan de kassa:

Van *Drei* naar *twee* en nu al nummer *één*.

Heup, Sasja, Heup. Het ergste is achter de rug.

Dat ik mijn kost verdien door woorden achter elkaar te plakken in opdracht van commerciële merken, betekent niet dat er aan de uiteindes van deze vermoeide vingers geen drang zit om elke week mijn ploegmakkers te voorzien van de weinige — of enige — literatuur die ze dezerdagen verorberen. Want tenzij het moet voor *de boekbesprekening van Nederlands*, of omdat een metalen plaat uw ruggenwervels op hun plaats houden, wordt er niet meer veel gelezen, toch? Mijn debuutroman buiten beschouwing gelaten. Daarover later meer. Later, als in: na de kampioenenviering.

We zouden de Antwerpse dikke nekkerige zelfingenomenheid kunnen uitspelen en beweren dat we ondanks de constante achterstand alles onder controle hadden. We zouden zelfs kunnen stellen dat het verlies van de Stroppendragers tegen die Kutvogels uit het naburige Limburgs gehuchtje, ons koud liet. Het tegendeel is echter waar. En omdat ik waarheid en transparantie altijd hoger in het vaandel draag dan naar-de-mond-praterij, ligt de focus op de nederigheid, de zelfkennis en de prachtige, terechte klinkende overwinning, die we vierden met warme pinten en een klaagzang over de accommodatie, omdat we elkaars piemels niet konden bewonderen door een tegenwerkend doolhof van muurtjes voor beschaamde douchers. Wel propere klinken. 

Een opsomming dan maar? Met procenten, dat schrijft gemakkelijk. Dan lijkt het niet alleen een langer verslag, het is ook eenvoudiger om de lezer op het verkeerde been te zetten en onverwachts uit de hoek te komen. Let maar op. Bij puntje vier zakt uw broek af. Dat garandeer ik. 

Clickbait, I know, maar het werkt. Dat weet ik ook. Komt ‘ie:

- Van de 10 spelers (dat is 100%) moest zeker 60% een stresskakske draaien nog voor het eerste fluitsignaal.
 
- 20% had het ook gekund, maar koos ervoor om het momentje uit te stellen, vanwege geringe twijfel. 
 
- De overige 20% had thuis al gekakt en achtte het niet nodig om dat in de diepte van de Limburg nog eens over te doen.
 
- 100% vindt dat de focus nu al te veel op kak ligt, en vraagt vriendelijk om ook een klein beetje over de wedstrijd zelf te mogen lezen. Het is tenslotte de enige literatuur… (zie hierboven).
 
- 10% vindt dat hij dat zelf wel zal bepalen.
 
- Na 50% van de verstreken tijd, had de coach een cola en suikerwafel nodig om zijn hartslag, zoutniveau en zweetoksels onder controle te krijgen.
 
- Gelukkig is er onze T2: een rots in de branding, die nu ook al tijdens de rust de kantine induikt om ons van de nodige versnaperingen te voorzien, alvorens na afloop de eerste tournee te geven. Wat ons betreft, is zijn puntenzak tot aan de nok gevuld. Het tegendeel moet nog bewezen worden.
 
- 10% had haast, want zijn madam was jarig. Zo veel haast dat hij eigenhandig zowel de fout veroorzaakte, de foutbal naar zichzelf speelde, én een van zijn 13 doelpunten maakte. In minder dan 8 seconden. Het is nogal nen brede, ik zal ‘m volgende keer eens  aanwijzen. Hij scoorde ook den 30e, speciaal voor zijn jarige verloofde. Liefde is soms klef, beklemmend, strontvervelend, burgerlijk en bekrompen, het is ook bloedgeil, plakkerig, kleverig en vuig. Een beetje zoals 6 op 10 grote boodschappen…  
 
- 10% had op voorhand aangekondigd veel doelpunten te maken en iedereen was er van overtuigd dat hij dat ging doen. Dat geloof bleek gegrond. Kan zijn woordvoerder deze mooie woorden overbrengen? Bedankt.
 
- 10% deed een zelfde voorspelling, en wist zichzelf wonder boven wonder te overtreffen. Als hij nu mijn bestelling truien nog foutloos drukt, trakteer ik er ene. Misschien twee.
 
- ¡El 10% tenía algo que compensar de la semana pasada, y lo hizo con convicción!
 
- 10% wist dit weekend de bal met succes aan te pakken. Dat vond de overige 90% al bewonderenswaardig. Spijtig dat de helft van de daaropvolgende passen nét iets minder waren. Gelukkig had de tegenpartij dat niet in de mot, en duwde hem na 47 minuten en 39 seconden hardhandig tegen *de keust*, waarna de tribune van +1 mocht doen. Heup, Sasja, Heup! Komedie spelen was niet nodig. Een paar scheve Paix Dieukes later was er van gestrompel echter geen sprake meer. De dag erna daarentegen…
 
- 10% hangt half aan elkaar, maar leert de jeugd om het beter te doen, al zijn die verbaasd om te horen dat hun leraar op zaterdagavond Limburgers als avondeten verslind. Al handballend zelfs.
 
- 10% had met twee kattensprongen en een penalty stoppen genoeg aan het feit dat hij zich 37 keer moest omdraaien en dat 100% daar blij mee was. 
 
- 20% zag dat het goed was. En stond klaar wanneer nodig. 
 
- Tot slot: 10% moet werken aan zijn grimas, zijn dribbels, zijn temperament en vlot terug rechtstaan. Zonder schrijffouten als het kan. Wie zouw dat zein?
 

Kortom: het was achteraf de max, tijdens best spannend, maar achteraf écht de max, want *Den Drei* ging lekker winnen op Arena, en de kans dat we nu niet meer kamioen spelen, is weer een beetje kleiner. Dat onze bloedeigen coach ons na afloop toesprak met de magische woorden: ‘golle zijt allemaal klootzakken’, nemen we er graag bij. Wie volgende week een suikerwafel bij heeft, staat in de basis.

Ook zeker het vermelden waard: de sportiviteit van Arena. Wat een kanjers. Zelfs na een puberale belediging op leeftijdsniveau, kan ik niet kwaad zijn. Wat een Kanjers. Met grote K. Stuk voor stuk. Zelfs de supporters en de voorzitter. Complimenten dat we kregen. Daarvoor rijdt ge anderhalf uur op een zaterdagavond om 54 minuten achter de feiten aan te lopen.

We zouden jullie graag meenemen naar Liga 1. Echt waar. Emoties moogt ge niet verbergen, al krimpel uw kloten ervan. Niemand die het ziet, want er staan muurtjes tussen de douches.  

Wat een weekend. Tranen met tuiten als ik er terug aan denk. Het zal de leeftijd zijn. 

Krak. Boem.

Hv Arena

Sasja 3

Tweemaal dubbele woordwaarde.

Terwijl de temperaturen neerwaarts daalden en het Noorderlicht aan de bovenkant van deze aardkloot de hemel kleurde, stonden wel 15 frisgewassen beren van *Den Drei* klaar om het in 60 minuten klaar te spelen tegen de fiere dragers van de naam van de grondlegger van de congregatie Salesianen van Don Bosco. Gent dus. Door *den tunnèl*, onder ‘t water, tot over de brug waar 90 de limiet is. Dan nog een paar keer links en minstens één keer rechts, tot Sporthal Hekers met zijn blauwe betonnen vloer als een fata morgana opduikt — met dat verschil dat het geen waanvoorstelling is, maar een écht gebouw waarvan de eerste steen bij wijze van statement in de toog van de kantine werd gelegd. De plek waar diezelfde 15 beren de laatste time wél probleemloos naar zich toe konden trekken. Het relaas van een avond vol emoties, gestrikte nestels en een lijf waaraan alles, behalve de kuit, kapot ging.

Aan het begin van een wedstrijd tussen de leiders van een competitie is het verloop nooit te voorspellen, laat staan de uitkomst. Bij het begin van een verslag van uw favoriete huurwoordenaar hebt ge als lezer naar de nauwkeurigheid van feiten evengoed het raden. Gelukkig kan er gerekend worden op allerhanden stijlfiguren, beeldspraken, en zelfs links of rechts een rake quote. Of zoals Einstein in het linker oortje van Petra De Sutter fluisterde: ‘*A dog is the enemy of a prostaatexamen*’. Dat klinkt misschien raar, maar behalve Rik Torfs is er niemand geschikter om in *De Afspraak* de echtheid ervan in twijfel te trekken. Dat is het Gent om U tegen te zeggen, al is het maar om een woordspeling die drie weken geleden relevanter had geweest, krampachtig te doen kloppen. Dat bekende fenomeen wordt omschreven als achter de feiten aanlopen. 

Dit bruggetje, beste vrienden, brengt ons naadloos bij de orde van de dag: we hadden het bijna vlaggen dit weekend. Maar zoals steeds: wie laatst wappert, best wappert. Of zoiets. 

We starten met een quizvraag! Wat hebben *stront, aambeienrooier, vagijn* en *paardenlul* met de wedstrijd van dit weekend gemeen? Wel, ze leveren punten op, in Scrabble, maar niet bepaald de properste. Alhier een eerste poëtische beeldspraak die verklapt dat we de volle 60 minuten nodig hadden om deze twee punten op zak te mogen steken. Ha, zak. Ook dat is een lelijk woord. Maar ook *zak* levert punten op. Bij Scrabble alweer. Bij ons thuis moet die eerst met punten gevuld worden, alvorens op donderdag nog eens stevig door te zakken. Dat zal voor februari zijn. Ook al doen ze in Leuven hun best om de 0% drinkbaar te maken, ge zit na eentje sneller met een opgebalzen gevoel, dan na twaalf en een halve tripels.  

Terug naar de wedstrijd dan: er werd uitmuntend verdedigd, bij momenten. Fantastisch aangevallen, bij momenten. En zelfs *Den Drei* had zijn momenten, net als de twee arbiters. Vooral aan de zevenmeterlijn van de bezoekers. Gelukkig stond er, bij momenten, een blok graniet in de goal, die de netten schoon hield. 

Hoedanook, we hadden er flink op getraind en het heeft geloond. Die met het meeste aantal kilometers op de teller hebben gewonnen, op ervaring, op karakter, op gewicht, en op souplesse. Het was magisch, alsof De Sint himself zijn zege gaf. Lees: we hebben een beetje *piet* gehad.

Tot slot nog één duidelijke boodschap: aan de vriendelijke, steeds breed glimlachende coach van de stroppendragers, die ondanks verwoede pogingen tot vleierij niet vermeld wou worden op de website van de Hobokense concurrent: *da gade gij ni bepalen, makker*! 

Tot volgend jaar, in Liga 1. Of ni? Of wel? Toch?

Krak, boem.

Drie ballen en een dikke Jeep.

Het kwam eerder langzaam op gang, met getreuzel en getaffel. Met ingehouden explosiviteit, vroegtijdig vertrek en een eerder terughoudende houding. Noem het twijfel, onzekerheid of een ander woord. Er zijn er genoeg. Het duurde dus even eer de trein écht op gang kwam. Maar eens vertrokken, was er geen houden meer aan. Shot na shot vloog vlotjes binnen, wat de soepelheid en beweging enkel ten goede kwam. De ultieme oplossing: nog meer shots. En binnen dat die gingen. Eén voor één. Het was prachtig, het was sfeervol. Het was genieten.

Tot daar de beschrijving van het Pietenbal. Er werd ook gehandbald, maar dat was tegen Heist-op-den-Berg, en zij waren vergeten om waardige tegenstand mee te brengen. Gelukkig hadden ze wel een journalist meegebracht — van een bekende krant, die niet met naam en toenaam genoemd wenst te worden — die graag van ondergetekende een krachtig interview wou afnemen. Het gesprek ging als volgt.

JVHDB: ‘Goeiedag. U bent de verslagschrijver van Den Drei?’

Drei: ‘Klopt. Welkom in de hel van Sorghvliedt. Wenst u wat te drinken, meneer? Er is Stella. Of Jupiler.’

JVHDB: ‘Geef me maar een Tripel d’Anvers, dat spoelt vlot weg. Ik weet nog hoe ik vroeger eerder voor de sterke was. Dat heb ik afgeleerd. Al van kleins af aan. Ik kwam hier vroeger zwemmen met ons bomma, wist ge dat? Vanuit Deurne, helemaal naar hier. Het zwembad had toen nog geen glijbaan en was amper 12 centimeter diep. Zo lang is dat al geleden. Kunt ge u dat voorstellen? Waarschijnlijk niet. Handballers staan er door de band niet om bekend veel fantasie te hebben. Gij zou de uitzondering op de regel moeten zijn dan.’ 

Drei: ‘Wel…’

JVHDB: ‘Zwijg stil, man. Ge moet het mij niet vertellen, hoor. Amaai, dat smaakt, zeg. Het moet hier wel erg warm zijn, want mijn bier is precies al bijna helemaal verdampt.’

Drei: ‘Nog eentje dan?’

JVHDB: ‘De voorlaatste. Snapt ge? Da’s een goeike hé. Die moet ge onthouden. Komt altijd van pas. Net zoals sneeuwkettingen in de bergen, een muts in de winter of een pak niet-vervallen voorbehoedsmiddelen als ge plots de neiging hebt om van bil te gaan.’

Drei: ‘Bedankt voor de tip. Zullen we het over de wedstrijd hebben?’

JVHDB: ‘Nee man, dat interesseert echt niemand. Mijn lezers willen geprikkeld worden. Ze willen voelen dat ze leven. Versnelling in de hartslag. Knal, steil omhoog. En maar bonken. Dat gaat niet gebeuren als het over *dinges* gaat. Allez... hoe heet uw sport eigenlijk?

Drei: ‘Handbal’

JVHDB: ‘Ha, wat een belachelijke naam. Voetbal, dat is pas een goeie naam voor een sport. Je weet ook meteen wat je kan verwachten: volle stadions, geile spelersvrouwen, supporters zonder tanden, rellen… Ge moet dat eens een kans geven. Met hoeveel ballen speel je handbal eigenlijk?’’

Drei: ‘Eén bal.’

JVHDB: ‘Wat een gemiste kans. Waarom geen drie? Dat lijkt me veel beter: je start als aanvallende ploeg met drie ballen. De tegenstander krijgt er geen. En dan spelen. Dat zou het spel een stuk interessanter maken. Toch? Probeer dat eens. Ik ben er zeker van dat het werkt. En speel vier helften van exact twaalf en een halve minuut. Verander ook de naam. Maak het catchy. ‘Catchball’ is al een goeie werktitel. Maar dat kan nog beter.’

Drei: ‘Euh…’

JVHDB: ‘Weet je wat ook beter kan? Het klimaat. Daar, het is eruit. Ik vlieg niet. Ik ben daar tegen. Dat is niet nodig. Ik rijd er liever naartoe. In mijn dikke jeep. En maar gas geven. Heerlijk. Net als dat kunstwerk dat ik laatst kocht, met een blote madam erop. Ik ben er nog niet uit of ik het op durf te hangen. Want stel dat de postbode het ziet, en het gaat klikken tegen de burgemeester, die het op zijn beurt hogerop gaat doorvertellen. Ik weet wat ge denkt: een overheid is een broodnodig apparaat en een fundamenteel onderdeel van onze samenleving. Ik ben daarmee akkoord. Op papier. Alleen jammer dat het hele systeem hapert. Ik gebruik bewust het woord kapot niet, dat zou meer breken dan nodig, en het is al zo fragiel, kwetsbaar als een gewond vogeltje, vastgebonden bij de pootjes en klaar om als prooi verslonden te worden. Traag en pijnloos, want alles is figuurlijk natuurlijk. Tenzij het letterlijk zo bedoeld wordt, dan gooit ge u als interviewer een beetje in een zwart gat, waarbij het moeilijk is om realiteit zonder oordeel over te dragen op papier. Een neergeschreven relaas is echt en voor altijd, meer dan een vage herinnering, een blijvend document. Zeker met dat internet van tegenwoordig. Kent ge dat? Groot, het internet is bijzonder groot. Niet letterlijk natuurlijk. Alhoewel? Dat is een goeie vraag. Ik stel ze straks aan mijn vrouw. Die weet het altijd het beste. Dat zegt ze zelf. Heel dikwijls eigenlijk. Bijna… bijna elke dag. Een keer of acht. Dat is veel, hé, want ge moet nog slapen ook. En eten. Ik heb ooit een fiets gekocht, in plaats van eten. Ik weet nog hoe iedereen honger had, maar mijn buikje was gevuld met trots, door mijn nieuwe fiets natuurlijk. Ik heb er nooit op gereden, want fietsen vind ik echt iets voor dikke losers. Ik weet dat ik daarmee mensen schoffeer, maar ik ben ook maar gewoon opgegroeid in Deurne en op Linkeroever. Dat laatste heb ik daarstraks niet vernoemd toen ik een aanwijzing gaf naar mijn geboorteplaats. Dat was bewust. Ik voel de pijn nog als ik eraan terugdenk. Erger dan tandpijn. Zeker als het een gevolg is van bierflesjes openen met je sterke witte kiezen, die daar blijkbaar toch niet voor gemaakt zijn. Dat moet je iedereen echt uitleggen. Ik spreek uit ervaring. Die heb ik ook met diepzeeduiken. Daar kan ik helemaal mezelf zijn. Nat en ademloos. In mijn strakke duikpak. Dat moet je zien. Of niet. Kies maar. Mag ik besluiten dat jij hier de drank betaalt? Dan kan ik vertrekken, want ik heb nog een lange rit naar Spanje voor de boeg. Met mijn jeep. Mag ik je er even op wijzen dat je een hele moeilijke, gesloten persoon bent om te interviewen? Ik moest de hele tijd proberen om de conversatie niet te laten stilvallen om het interview een klein beetje op gang te houden. Best vermoeiend. Ik heb er dorst van gekregen. Allez, het beste hé’

Drei: ‘Bedankt voor het gesprek, meneer. Dat deed deugd.’

HC Heist o/d Berg

**Echte wijsheid komt voort uit het begrijpen van onze eigen beperkingen**

Soms dienen titels als pure clickbait, soms zijn het erectieremmers. In dit geval is het beetje van beide. Want onvoorspelbaarheid draag ik hoog in het vaandel. Net als holle spreuken, warme sausen en frituristen die zich bijscholen tot zij-instromers in het Stedelijk Onderwijs van de prachtigste stad ter wereld. Soms valt het op dat een wedstrijd vlotter loopt dan Usain Bolt de 100 meter, vlotter dan Boy George op hoge hakken, zelfs vlotter dan de symptomen van acute gastro-enteritis waar Immodium reclame voor maakt. Er is geen weg naar geluk, geluk is de weg.

We hadden eerlijk gezegd meer verwacht van het dorp waar menig bekende Vlaming het eerste levenslicht zag na de rekking van de cervix: de frontman van Noordkaap, charmezanger Frank Galan of Pieter Verhees, een volleyballer met een eigen Wikipediapagina. Dat zijn er slechts een paar, maar geen enkele kon fier zijn op de prestatie van de bezoekende ploeg die neerstreek in het prachtige, nog-niet-gefuseerde Hoboken, alwaar menig bezoeker de parking weet te vinden en de kantine als charmant durft te omschrijven, ondanks de belabberde akoestiek. Dat daar binnen twee weken hét evenement van het jaar plaats zal vinden, is momenteel nauwelijks te geloven. De bewijzen van het tegendeel leggen wij zelf wel op tafel. Hou de socials maar in de gaten.

Ge voelt zelf ook wel dat een wedstrijd als die van dit weekend niet per se vraagt om een accurate reconstructie op papier. 

‘t Was goed, ‘t was degelijk, ‘t liep als een tiet. Dat is zowat de beste omschrijving. Wie iets anders zag, mag het mij komen zeggen. Ik beloof om te luisteren. Of minstens te doen alsof. 

Wat is er dan wel het vermelden waard? Wel, wat dacht ge van de glansprestatie van onze nieuwste aanwinst op de achterlijn. Hij die zijn naam deelt met een Britse juryvoorzitter van bekende talentenjachten als The X Factor; die acteur uit Shaun of the Dead en de niet-Garfunkel. Hij kwam niet toevallig op een goed moment *Den Drei* versterken, want toeval bestaat niet, dat manifesteert ge. Zoals Stella in de kantine.

Volgende week zijn die k\*tvogels aan de beurt. Er bestaat dan wel een kampioenschap om ze te imiteren, de echte vernedering is voor dit weekend.

Krak. Boem.

HC Overpelt

23 seconden. 

Een twee en een drie. Het is eens wat anders dan een zes en een zeven. Verwijzing naar de actualiteit? Check. Generatie Alpha aangesproken? Zeker wel. Drieëntwintig seconden dus. Zoveel tijd stond er nog op de klok, die genadeloos aftelde. De stand? Een voorsprong van één punt voor de thuisploeg, die een laatste keer mocht aanvallen. Althans, dat dachten ze. En wij ook. Time-out. Aangevraagd door de West-Vlaamse coach die een uitgekiemd plan had: de wedstrijd uitzitten door rustig rond te spelen en de seconden af te tellen. Kinderspel. Fluitje van een cent. Easy, toch? Dat moet zelfs zonder kol lukken. Wel… Wat denkt ge zelf?

23 seconden op de klok.

De ploegen betreden opnieuw het veld. De time-out zit erop. De bezoekers hebben ogenschijnlijk een onmogelijke opdracht: twee keer scoren op 23 seconden. Eén relatief groot probleem: we staan te verdedigen. De andere hebben bal. Laatste strategische optie: dubbele press.

*22 seconden*

Roeselare begint rustig rond te spelen. Zonder haast. Op ‘t gemak. Hoe zou je zelf zijn.

*21 seconden*

De dubbele mandekking zorgt voor verwarring. Niet bij ons, maar wel bij hen. Toch is er geen paniek te ruiken bij de thuisploeg, de natte winden van de Antwerpse bezoekers daarentegen, die zijn aanwezig. Een hartslag of twee wordt overgeslagen bij coach en spelers. Aan beide kanten. Het is een voorbode op wat komen zal. Want dan gebeurt het.

*20 seconden*

Moeilijke pas bij de thuisploeg — dankzij de hoge dekking — en pijnlijk balverlies.

*19 seconden*

Of toch geen balverlies. Het is wat onduidelijk. Het woord *gekul* is op zijn plaats. Genadeloos tikt de tijd verder weg, richting eindsignaal.

*18 seconden*

Na wat geroefel en gefoefel is het toch *den Drei* die aan het langste einde trekt, de pas onderschept, en iemand lanceert richting kwaaie, thuisspelende doelman. Een coach scheldt langs de zijlijn. Drie keer raden welke…

*17 seconden*

Groot veld. We hebben dan wel de bal, maar we zijn nog niet aan de overkant.

*16 seconden*

Nog altijd niet aan de overkant. Een handbalveld is best groot, dat moogt ge niet onderschatten. ‘Komaan, Bartje, loop eens een beetje door’, hoort iedereen de coach denken. En brullen. Opnieuw: raad ne keer de welke…

*15 seconden*

Bartje zet aan. Stoot af. En hangt in de lucht. Ge moet weten dat hij vandaag al gemakkelijk 8 keer op de keeper heeft gegooid. Hopelijk is het nu anders.

*14 seconden*

Doelpunt. Binnen. Gelijke stand. Ge kunt u al inbeelden dat de coach van de thuisploeg zijn laatste donkere haren heeft omgeruild voor wat grijze. De frustratie loopt op. Er wordt gevloekt, er wordt ‘m genepen, en er wordt vooral aangespoord om kalm te blijven. Vooral langs de kant van de thuisploeg. Het nu nóg meer uit handen geven, dat zou gênant zijn. 

*13 seconden*

Wij zijn eigenlijk al content met dat ene punt. Drie keer op rij gelijk spelen, ge zou er een trofee voor moeten krijgen. Een groene, want écht plezant is dat niet.

*12 seconden*

De stand is gelijk. De langste van de bezoekers hoopt dat het niet meer per se nodig is om nog helemaal terug te lopen, we staan immers opnieuw in verdediging, en wat is de kans dat er iets misloopt.

*11 seconden*

Roeselare aan zet. De opdracht is simpel. Nog één goaltje binnenschieten en de buit is binnen. Ze hebben als leeuwen gevochten. Maar beseffen niet dat wij de jagers zijn.

*10 seconden*

Het aanvallende team speelt nog een keer rond. Aangezien er ene van ons is blijven hangen aan de overkant, ontstaat er een overtal situatie waar ze van kunnen profiteren.

*9 seconden*

Onze flank ligt open. Een gat om u tegen te zeggen. Een *hat* zoals zij het noemen. *Hans* open.

*8 seconden*

De hoekspeler die — het moet gezegd worden — ons al een paar keer stevig (maar sportief) pijn heeft gedaan krijgt een uitstekende open kans op de winning goal, de eeuwige roem, een standbeeld op de grote markt, een gigantische street-art *mural* op de muur van de Sint-Michielskerk, een koffiekoek die zijn naam draagt bij Bakkerij De Drie A's, een eretitel van de burgemeester, ... kortom: ons holleke gaat open en dicht.

*7 seconden*

Ook voor hen is het een grote zaal. Nog een meter of twee…

*6 seconden*

Oog in oog met onze — net terug gerepareerde — keeper. Die komt ver uit, en hoopt op de lob. Hoop doet leven, want hij-die-bijna-een-standbeeld-kreeg trapt in de val

*5 seconden*

De lob mislukt. Klemvast. Blik op de klok. Zweetparels druppelen op de bal die geen kol kan verdragen. Tijd om lang na te denken is er niet. Integendeel. Het instinct neemt over. En stinken doet het, want zowat alle aanwezigen blazen tegelijkertijd een *stressprotje* dat de sporthal doet daveren.

*4 seconden*

Diene lange van *den Drei* staat nog altijd aan de overkant. De kant van de thuisploeg. De verkeerde kant — tenzij ge den bal hebt. Onze keeper weet dat. Hij ziet dat. En de tijd… Blijft… Naarstig… Verder. Tikken.

*3 seconden*

De lange pas vertrekt. Eén lange, grote ingehouden adem in sporthal VMS te Roeselare. Een speld horen vallen, ge kunt het. Angstzweet mengt zich met zweetpollen. Opnieuw gaan *hollekes* open en dicht, zeker bij de coach van de thuisploeg, die nochtans een duidelijk plan had. En dat duidelijk gecommuniceerd had. Dachten wij…

*2 seconden*

De lange pas komt aan en wordt subliem aangepakt. Geen tijd om nog drie passen te doen. Geen tijd om na te denken. Geen tijd. Voor niets. Omdraaien, ogen dicht — misschien nog een héél snel schietgebedje — en dan, met alle mogelijke overtuiging, resterende kracht en ongeëvenaarde ervaring het leer voorbij de doelman krijgen. Had ik al gezegd dat de tijd genadeloos verder tikt? Doet ‘ie goed.

1 seconde (de aller-aller laatste)

Het leer vertrekt met een snelheid die geen genade kent. Een bal die in rust mooi rond is, wordt door de snelheid tot een ovaal geplooid. Ziet ge het? In slow motion? Ziet ge het gebeuren?

Wacht.

Even terug naar het begin. Hoe dit allemaal begon. Zo’n 60 minuten geleden. In een zaal die nare herinneringen oproept. Tegen een ploeg die ons vorige keer heeft klein gekregen. Waar onze favoriete sport zonder kol beoefend wordt. 

We waren niet zo slecht begonnen, stonden altijd voldoende punten voor, en controleerden de hele tijd. Bij de rust stonden we vier of vijf doelpunten voor. En toen kwam het moment waarop we aan elkaar uitlegden wat er best *niet* zou gebeuren: ‘we kunnen ze beter niet laten terugkomen’, ‘dan gaat het hier nog lastig worden’, ‘we mogen ons niet laten opnaaien’, ‘we moeten zien dat ze ons nu niet bijbenen, want gaat het hier nog een bitsig, stinkend einde worden’.

Ge kent dat.

Halverwege de tweede helft hebben ze ons bijgebeend. Het publiek smult van het gekul en *getaffel* van de dikke nekken van ‘t Stad. Wij van de boerse blijheid, al is het op dat moment nog met enige tegenzin, omdat we fameus op ons kloten aan het krijgen zijn. We horen supporters klanken produceren in de trant van ‘*ip de tann’n bytn*’, ‘*we hon kerjoole vieër'n*’ en ‘é djok geven, hasten!’ — geen flauw benul wat dat zeggen wil, wel goed beseffende dat het niet voor ons is.

Ge kent dat.

Vuistjes gaan in de lucht bij elk doelpunt van de thuisploeg. Bakken bier worden bijbesteld, koud gezet en zelfs al in half geopend om de overwinning — de tweede van hun seizoen — te vieren. Maar ja, toen moesten die beslissende 23 laatste seconden nog plaatsvinden. Weet ge nog?

Fast forward naar de laatste seconde.

Weet ge ‘t nog? Kleine recapp: we staan achter. Met één doelpunt. 23 seconden op de klok. Zij vallen aan, wij verdedigen. Kutpositie voor ons. Maar dan: balverlies, vochtverlies,... kortom: best veel verlies. Het tij keert. We maken gelijk.

En dan… ge wist al dat de lob mislukte, en dat de lange pas gelanceerd werd.

*Nog 2 seconden*

De lange pas komt aan en wordt subliem aangepakt. Geen tijd om nog drie passen te doen. Geen tijd om na te denken. Omdraaien, ogen dicht — misschien nog een héél snel schietgebedje — en met alle mogelijke overtuiging, resterende kracht en ongeëvenaarde ervaring het leer voorbij de doelman krijgen. Had ik al gezegd dat de tijd genadeloos verder tikte.

Nog 1 seconde (de aller-aller laatste)

Het leer vertrekt met een snelheid die geen genade kent. Een bal die in rust mooi rond is, wordt door de snelheid tot een ovaal geplooid. Zwaartekracht wordt gedwongen zich te herberekenen. De scheidsrechter zuigt een laatste dikke sliert zuurstof in zijn longen, wetende dat zijn moment om af te fluiten nadert.

Het schot: hard. Blind, maar hard. 

De doelman: kansloos. 

De doellijn: gepasseerd.

0 seconden

De scheidsrechter fluit zijn longen uit zijn borstkas. Met één hand in de lucht. Doelpunt voor den Drei. Ongeloof bij de coach van de thuisploeg, alle spelers en het ganse publiek.

Dat laatste fluitsignaal klonk nooit eerder zo… betoverend, bevrijdend, lekker en geil. Voor ons althans. Stelt ge dezelfde vraag aan de coach van de andere ploeg, dan hoort ge een ander verhaal. Zwanger van gedachten vol teleurstelling, zure nasmaak en pure afgunst. We voelen met hen mee. 

Of nee.

Toch niet.

Eindstand: 22 - 23. *Erop en erover* heet dat. 

Krak Boem.

We zingen. We vieren. Maarrrrr… we beseffen: dit had anders kunnen uitdraaien. Maar dat deed het niet. En de gedachte dat het eigenlijk ook een beetje beschamend was, vervaagde bij elk slok gerstenat.

De derde time was écht een makkie.

Tot in ‘t Stad, jongens. Waar de kol aan de bal zal kleven, en de kans om terug te komen en bij te benen even groot zal zijn als dat er één inwoner van het plaatsje Trulben in Duitsland wakker zal liggen van jullie vriendschap. Google dat laatste maar.

Krak. Boem.

Bezorgt iemand dit aan Roeselare om te factchecken?

PS: volgende keer mogelijk een verslag dat minder over de wedstrijd zelf zal gaan, want dit is een stuk tijdrovender dan wat ouderwets gezwets dat u massaal moet overtuigen om mijn debuutroman aan te schaffen. De uitnodiging voor het persmoment volgt nog. Het wordt een thriller, spannender dan de wedstrijd tegen Roeselare. Hoewel, misschien wel met evenveel plottwists. Dat telt ge zelf maar uit. Wel veel knappere antagonisten. 

Krak. Boem.

Handbalclub Roeselare

**Tactische incompetentie**

Het is door de band iets voor de *lamzakken*, de *luiwammessen* of de *luiaarden*. De *sloomjorissen*, de *lammelingen* en *luilakken* kunnen het ook. Ik heb het over figuren die, wanneer er iets ambetant op het programma staat, plotsklaps geen idee hebben hoe ze er aan moeten beginnen. Door de band vinden taferelen als deze plaats binnen de muren van het getrouwde koppel, en worden ze uitgevoerd door diegene in het bezit van één of meerdere teelballen: de wasmachine bedienen? Oei, dat kan ik niet. De strijk opplooien? Geen idee. De stofzuiger? Die weet ik niet staan… Voelt ge het al? Het doel is eenvoudig: opzettelijk *sucken* in uw opdracht, met als doel het nooit meer te moeten doen. Daar bestaat een term voor. Ge vindt ‘m bovenaan uw scherm.

Afgelopen weekend speelde uw favoriete *darde ploegske* tegen negen Limburgse laatkomers. ‘Negen?’, hoor ik u denken. ‘Dat is twee te veel, toch?’ Klopt. De goed geïnformeerde lezer weet natuurlijk dat een handbalploeg uit slechts zeven hoofden en evenveel piemels mag bestaan, tenzij die twee met hun fluiten zich bij de tegenstander voegden. Want ook zij hadden last van de titel van dit stuk. Niet om het nooit meer te moeten doen, wel om ons *ne kloot af te draaien*: tactische incompetentie.

Maar hé, we hebben gevochten als tijgers, gestreden als leeuwinnen en geknokt als ontsnapte kangoeroes. Helaas slaagden we er niet in om het overheersende fluitconcerto te doorbreken. Achteraf gezien is het natuurlijk gemakkelijk om het af te schuiven op \<insert titel> van de scheidsrechters, terwijl wij van in de jeugd zijn grootgebracht om daar boven te staan. Gemakkelijk is dat niet, zeker niet als fluit 1 en fluit 2 uit dezelfde provincie komen als de bezoeker. Heb ik dat hardop gezegd? En zelfs neergeschreven? Misschien wel. Wie leest dit eigenlijk?

In elk geval: wij zijn opgeleid om sterker te zijn dan de tegenstander én de arbiter. Die laatste heeft immers altijd gelijk. Ook al beweren de coach, de trainer, de tafel en het voltallige publiek het tegendeel. Wij staan daar boven. Wij zijn blij met ons gelijkspel. Dat puntje is binnen en dat pakken ze ons niet meer af. Altijd alles winnen is ook maar saai. Nu houden we tenminste de spanning er nog wat in. Want zeg nu zelf: wilt ge liever winnen, of gewonnen hebben? Laat dat maar even insijpelen. 

Tot slot: ook uw favoriete verslagschrijvertje is tactische incompetentie niet vreemd. Want als *Den Drei* op 6 december de intrede van Sinterklaas organiseert, de aanwezigen Vol au Vent serveert, en iedereen uitnodigt voor een fuif die de naam *Pietenbal* draagt (omdat we nu eenmaal voor altijd kleine jongetjes blijven en grinniken om de woorden *piet* en bal), dan zet ondergetekende bewust een schrijffout op de *Save The Date* die nu al viraler gaat dan *Charlie bit my finger* en *Baby Shark* tezamen. Volgende keer maakt iemand anders de flyer, hè. 

Et voilà, bij deze is het rijkelijk te late verslag én de typo op sublieme wijze rechtgezet. 

Kus.

PS: Ge komt toch ook, de 6de? Met zo’n pareltje van een uitnodiging kunt ge niet anders, toch? Met plezier gemaakt. Echt waar.

Bericht van algemeen nut: copy/pasten is niet zonder risico!

De gevleugelde woorden, in de vorm van een wel te verstane waarschuwing, ‘pas op voor *de Smeijers* en zijne lange maat’ kunnen twee dingen betekenen: of ge bevindt u plotsklaps op een boere tentenfuif in de Kempen tussen de plaatselijke minderjarige Chiromeisjes, of er staat een wedstrijdje balgooien tegen HC Atomix op het programma. 

Afgelopen weekend was het dat laatste. Handbaltempel Sorghvliedt was eens te meer het decor van een titanenstrijd tussen enerzijds de immer vrolijke thuisploeg die het getal 3 het liefst voluit op z’n Antwerps schrijft als Drei, en anderzijds de Vlaams-Brabantse handbalclub die ontstaan is te Haacht in 1974. Daarbovenop stonden de nummer 1 en 2 van de topscorerslijst ook recht tegenover elkaar. De ene draagt een brace, de andere schonk James Cooke een sixpack. De ene is erkend makelaar, de andere knijpt u in twee tussen duim en wijsvinger. Swat, ge weet over wie ik het heb. In beide gevallen was het de thuisploeg/speler die aan het langste eind trok.

Het was schoon om zien hoe twee prinsessen — die met de verantwoordelijkheid voor het eerlijk, veilig en goed laten verlopen van de sportwedstrijd door de spelregels toe te passen, de wedstrijdduur te bewaken en leiding te geven aan de spelers, coaches en toeschouwers — met man en macht probeerden onze T1 te bedaren. Eerst met onopvallende zuchtjes, dan met een gekleurde kaart. Na afloop werden handen geschud, maar dat was eerder groepsdruk. 

Ondertussen staat *De Druivelaar* op oktober. En wie aan oktober denkt, begint sowieso uit te kijken naar november en te dromen van december, de maand waarin de Sint zal arriveren met zijn boot uit Spanje, vergezeld van matrozen in trainingspakken uit de jaren ‘80. Voelt ge het? Dat wordt nog wat met Sinterklaas dit jaar, als iedereen er nu al zot van loopt. Spaans benauwd in drievoud, pepernoten bij de wijn, kaas op grote schaal. Kaal scheren en zonnecrème smeren. Geef uw snot de vrije uitloop en zet uw rug regular in plaats van *italic*. Dat laatste is een bijzonder flauwe, maar goedgevonden font-mop. Fonts, dat zijn lettertypes. Ook die hebben *recht* van spreken. Allez jom, ‘recht’, maar dan *schuingedrukt*. Moeilijk, ik weet het, maar wel uitermate geniaal en spitsvondig. 

Ik hoor u denken: waar gaat deze paragraaf in godsnaam naartoe? Wel, naar de website natuurlijk. Want na de smeekbede van vorige week word ik al dagenlang op regelmatige basis aangesproken op straat. De ene keer met complimenten en schouderklopjes over stijl- en woordgebruik, de andere keer over de uitmuntende toepassing van de juiste lidwoorden. 

Het is wat, de leven. 

Volgende week reppen we ons richting Lebbeke, een gemeente in de Denderstreek en het Land van Dendermonde met ruim 20.000 inwoners. Daar tatoeëren menig baarmoederbezitters trots de postcode 9280 op hun onderrug, zodat wanneer ze omgedraaid in de poes genaaid worden, manlief zijn *roots* niet zou vergeten. Benieuwd of de webmaster tot op het einde leest alvorens van copy/paste te doen.

Echt. Héél benieuwd.

Groetjes,

Anoniempje.

HC AtomiX

**Oei, ik groei**

Het zit ‘m in de kleine dingen, dat opgroeien. Menig *Dreier* kan het beamen met clichés die zichzelf bevestigen: ‘het gaat allemaal zo snel’, ‘ge krijgt er veel van terug’ en ‘waar is den tijd’. Het ooit zo kleine, schattige, aaibare *darde ploegske*, kwam dit weekend tot het akelige besef dat er op bepaalde plaatsen haar begint te groeien, dat de stem soms overslaat, en dat niet elke ochtend start met een knoert van een ODOL. Kortom: we zijn volwassen geworden. So… What’s next? Ne midlifecrisis? Ne soa? Of nen burn-out? Wie zal het zeggen. Vasthouden is de boodschap. Vasthouden en volhouden. 

Lieve lezertjes, beste fans, verdwaalde scout, we gaan met roze bril de toekomst overschouwen zonder schunnige woorden te schuwen. Ik zal het hier en daar wel censureren, zodat deze schrijfsels weer hun plaats op de website verdienen, waar ze godverdomme thuishoren. Want leg het thuis maar eens uit, wanneer ge wederom binnensmonds, gniffelend achter uw pc’ke zit te schuddebuiken, kloppend op uw eigen schouder, vol eigenliefde en zelfingenomenheid woordjes ligt te typen die nergens in het openbaar verschijnen, maar wel met de aandacht gaan lopen, die vrouwlief liever aan zichzelf gespendeerd zag worden. 

Was de schone toekomst een sterrenrestaurant, dan serveerden wij dit weekend reeds het voorgerecht, en oogsten lof en erkenning van de jury. Waar we vorige week het bord met de amuses nog halverwege de zaal aan diggelen lieten kletsen, er zelf over uitschoven en ons verslikte in een te groot brokje, pikten we dit weekend de draad weer op en kruidde het gerechtje — noem het gerust *sex on a plate* — af met alle aandacht die het verdiende, op een bedje van liefde voor het vak en affiniteit met de belangrijkste zaak ter wereld (naast wereldvrede): een sensationele overwinning die de website van de VHV deed crashen, omdat de vraag naar abonnementen voor Liga 2 de stormloop op tickets voor Oasis in het niets deed verdwijnen. Het was bij ons natuurlijk niet van *Wonderwall*, maar een *Champagne Supernova* waar de Kortrijkse tegenstander nog Lang Arm van zal zijn. Haha. Kort-rijk. Lang-arm. Hoe doet ‘m ‘t?

Kijk, alle *Dad Jokes* apart, wij kijken nooit of te nimmer Back In Anger, en gaan dat deze keer ook niet doen. Mede omdat mijn beperkte kennis van het oeuvre van de Britse rockgoden nu al is opgebruikt. Obscure punkrock referenties en duistere zwarte metalen verwijzingen kunt ge krijgen, maar behalve ondergetekende en de dochter van één van de recreanten — die ene met het Graspop T-shirt — zal niemand ze begrijpen. Zelfs al *lopen we op een berg* of zijn we *bang van het donker*, het hoeft niet. Het gaat hier over handbal, *nothing else matters*. Het is niet omdat mijn hartje sneller slaat wanneer *De Evenmens* wordt ingezet en ik het rijmpje ‘Met hart en ziel, Hoe ik hier nu kniel, Me geef aan jou, Mijn hart, mijn ziel’ vrolijk mee kan fluiten als opwarming, dat ge u verplicht moet voelen om het te googelen. Is dat wel het geval, draai het volume tot op 11 en laat u meeslepen door de knotsgekke deuntjes van een stel internationaal geroemde Kortrijkenaars. Zo is de cirkel — ongewild, en met wat fantasie — toch weer prachtig rond. Wie had dat gedacht. Rara …

Amen. 

PS: de titel ‘afdwalen voor gevorderden’ had beter geweest, maar het kan niet elke week raak zijn, toch? Volgende keer beter. ‘t Zal de midlifecrisis zijn. Net dat beseffen is ook een vorm van groeien. Ha! Dubbel rond. Graag gedaan.

Toedels!

Den Drei

Klassement

Wedstrijden