Door Simon Van den Bergh
May the force be with us!
“Goed geschreven”, zei Patrick. “Zo is er ook naast het veld wat concurrentie”. Hij zette het lege glas op de toog en vertrok naar wat hij later zou noemen: “een kutmatch.” Dat bedoelde hij niet denigrerend. “Klotematch” had ook gekund. In deze tijd moet men opletten wat men zegt. En terecht. Want Patrick weet heel goed: een vrouw heeft ook andere, minder belangrijke lichaamsdelen. Borsten bijvoorbeeld. En zo verder. Maar daarover niet dit verslag. Uiteindelijk weet niemand waaraan Patrick 60 minuten lang denkt, behalve hijzelf. Gelukkig maar.
De match. Die kwam traag op gang. Niet omdat we niet wilden maar omdat er, onderweg naar doel, soms een doelman opdook. Heel vervelend. Zeker als die een beetje fars doet soms. Dan moeten wij slimmer zijn. Niet reageren. Zo verliest de negatieve energie haar kracht.
Misschien was het de wijsheid van de uilen, die mij een hele avond aanstaarden, die mij verleidden tot voorgaande uitspraak. Misschien was het de tatratee. Misschien beide. Alleszins: de kansen waren er, maar was het niet de doelman dan de binnenkant van de paal. Aan de andere kant deed Rens trouwens min of meer hetzelfde, maar de achterstand was er al.
Verder valt er weinig te zeggen, behalve over de derde helft. Er was een moment van verzoening met een gebuisde oud-leerling in een nachtwinkel (gratis cola, we waren er weinig mee, maar het ging om het gebaar). Iemand vond dat toevallig, een ander wist dat toeval niet bestaat. Alsof het universum zegt: jullie beloning volgt later. Als we daar voor werken natuurlijk, dat kan bijvoorbeeld op donderdag. Mocht je tijd hebben. En zin. En er niets op televisie is.
Een hele nacht flipten we bekertjes en coach Herman dronk ook als hij niet moest. Wat een man! Als ik een kut had zou ook ik het wel weten. “En borsten en al het andere moois”, hoor ik Patrick denken. Eigenlijk is het nu gewoon wachten tot Dennis zijn kaart tekent. En op het helen van een breukje in een duim (“na de herfstvakantie”, voorspelde Michiel). Het bekertje valt uiteindelijk altijd op zijn plaats, wanneer het dat zelf wil. En als je flipt met finesse en met liefde. Of met de woorden van het meisje met de yoda-print op haar t-shirt: “het lag niet aan jullie vanavond, het lag aan het krachtveld.” En op een andere plek toonden Jos en zijn jongens dezelfde klasse als Sarah met een h.