Door Lev Detrez
4 keer winst op een rij
‘t is leuk om de winnaar te blijven,
dat vinden wij best imposant.
Ge moet echter niet overdrijven,
dat is voor niemand plezant.
Gedichtje. Omdat het kan.
Er zit nog een pak meer poëtische schoonheid verborgen in een ploegsport als de onze. Meer dan je op het eerste zicht zou denken. In de WhatsApp groep bijvoorbeeld, waar vrijwilligers zichzelf opwerpen om zonder verpinken taxi spelen als het openbaar vervoer weer eens aan het staken slaat, waar bij verre verplaatsingen op kosten van de club busjes geboekt worden, waar er al dan niet gerelateerde themafeestjes aangekondigd worden, en waar een fiere coach kan laten weten dat hij goed is thuisgeraakt na een emotioneel bewogen wedstrijd en dito derde helft.
Schoon.
Zelfs niet-actieve participanten blijven er stiekem plakken om mee volgen en zich één te voelen met schoonste derde ploeg van ‘t stad. Ongelijk kunnen we ze niet geven.
Dat de opkomst van de actieve leden deze week eerder aan de lage kant was, zien we graag even door de vingers. Zelfs de coach ontbrak dit weekend — gelukkig hebben we er wel een paar ad interim — en ook een busje huren had weinig zin, er zouden twee plaatsen over zijn. De schoonheid voltrok zich echter wel op het plein zoals een meesterwerk dat langzaam onthuld wordt op het doek van de grootmeester, die met elke penseelstreek een laag verwondering toevoegt en met elke kleurnuance de zintuigen betovert. Want wat bleek? Die vlezige, zweterige Antwerpse torso’s hadden een bovennatuurlijke aantrekkingskracht bij de talrijk aanwezige supporters van de tegenpartij. Vooral bij diegene die hun kleine boodschap zittend lozen.
Kort samengevat: dat er een paar touch hadden, dat een plaatselijke witte broek een plateau pinten naar de cabine kwam brengen, dat diezelfde witte broek een onafscheidelijke band met haar vaas rode wijn had, en dat het bij momenten alle kanten uit kon gaan. Voeg daar aan toe: warme hapjes voor een schappelijke prijs. Hechtel-Eksel kent zijn volk.
De wedstrijd zelf zindert volgens de legende nog steeds na in de Limburgse kleedkamers. Arena is een ploeg waar de gemiddelde leeftijd lager ligt dan de houdbaarheidsdatum van onze coach zijn nieuwe heupen. De scheidsrechters waren dan weer van het chaotische type, onder de indruk van het niveau zich voor hun neus afspeelde. Bij momenten verwarden ze de spelregels wel met die van een potje korfbal, maar dat deden ze zo consequent en aan beide kanten, dat we zonder klachten huiswaarts keerder. Wel met een klinkende overwinning. Zelfs op het meest cruciale moment van de wedstrijd, wanneer de twee minuten als waren het Black Friday deals naar onze kop werden geslingerd. Den Drei stond nog met drei op het plein — die symboliek, prachtig — tegenover een voltallige tegenstander, maar wist het hoofd koel te houden. En zelfs te scoren. Zweten was het wel. Pompen of verzuipen. We kozen voor pompen. Het publiek werd gek, hitsig zelfs. Er moest geregeld gedweild worden, niet per se op het veld.
Het was magisch.
Er is een plaats met veel betekenis en geschiedenis, genaamd Sorghvliedt, waar mogelijkheden verscholen liggen, en waar wij collectief onszelf mogen zijn, zonder vooroordelen en vol van troostende gedachten. Waar ruimte en tijd elkaar de hand reiken, onvolkomenheden worden toegedekt met zachte dekentjes en solidariteit hoogtij viert. En waar al eens een tournee teveel gegeven mag worden. Daar worden zelfs de bebaardste venten flink week van. Elke week opnieuw. Als natte kranten. Veeg ons maar bijeen. Wij pulseren ijverig verder op elkaars hartslag.
Was het maar al donderdag.
Of nee, zaterdag, want plaksnor, poncho en sombrero liggen klaar om er een lap op te geven. Voltallig. Gent. Eitjes gaan we pellen. En vieren.
Ook de stiekeme meelezers zijn meer dan welkom. Net als de bezoekende stroppendragers. Die mogen — voor ze nederig afdruipen, verlangend naar de helende kracht van hun oude Arteveldestad — hun verdriet komen wegdansen op het ritme van de nacht.
Als ze maar consumeren.