Door Lev Detrez
Drie ballen en een dikke Jeep.
Het kwam eerder langzaam op gang, met getreuzel en getaffel. Met ingehouden explosiviteit, vroegtijdig vertrek en een eerder terughoudende houding. Noem het twijfel, onzekerheid of een ander woord. Er zijn er genoeg. Het duurde dus even eer de trein écht op gang kwam. Maar eens vertrokken, was er geen houden meer aan. Shot na shot vloog vlotjes binnen, wat de soepelheid en beweging enkel ten goede kwam. De ultieme oplossing: nog meer shots. En binnen dat die gingen. Eén voor één. Het was prachtig, het was sfeervol. Het was genieten.
Tot daar de beschrijving van het Pietenbal. Er werd ook gehandbald, maar dat was tegen Heist-op-den-Berg, en zij waren vergeten om waardige tegenstand mee te brengen. Gelukkig hadden ze wel een journalist meegebracht — van een bekende krant, die niet met naam en toenaam genoemd wenst te worden — die graag van ondergetekende een krachtig interview wou afnemen. Het gesprek ging als volgt.
JVHDB: ‘Goeiedag. U bent de verslagschrijver van Den Drei?’
Drei: ‘Klopt. Welkom in de hel van Sorghvliedt. Wenst u wat te drinken, meneer? Er is Stella. Of Jupiler.’
JVHDB: ‘Geef me maar een Tripel d’Anvers, dat spoelt vlot weg. Ik weet nog hoe ik vroeger eerder voor de sterke was. Dat heb ik afgeleerd. Al van kleins af aan. Ik kwam hier vroeger zwemmen met ons bomma, wist ge dat? Vanuit Deurne, helemaal naar hier. Het zwembad had toen nog geen glijbaan en was amper 12 centimeter diep. Zo lang is dat al geleden. Kunt ge u dat voorstellen? Waarschijnlijk niet. Handballers staan er door de band niet om bekend veel fantasie te hebben. Gij zou de uitzondering op de regel moeten zijn dan.’
Drei: ‘Wel…’
JVHDB: ‘Zwijg stil, man. Ge moet het mij niet vertellen, hoor. Amaai, dat smaakt, zeg. Het moet hier wel erg warm zijn, want mijn bier is precies al bijna helemaal verdampt.’
Drei: ‘Nog eentje dan?’
JVHDB: ‘De voorlaatste. Snapt ge? Da’s een goeike hé. Die moet ge onthouden. Komt altijd van pas. Net zoals sneeuwkettingen in de bergen, een muts in de winter of een pak niet-vervallen voorbehoedsmiddelen als ge plots de neiging hebt om van bil te gaan.’
Drei: ‘Bedankt voor de tip. Zullen we het over de wedstrijd hebben?’
JVHDB: ‘Nee man, dat interesseert echt niemand. Mijn lezers willen geprikkeld worden. Ze willen voelen dat ze leven. Versnelling in de hartslag. Knal, steil omhoog. En maar bonken. Dat gaat niet gebeuren als het over dinges gaat. Allez... hoe heet uw sport eigenlijk?
Drei: ‘Handbal’
JVHDB: ‘Ha, wat een belachelijke naam. Voetbal, dat is pas een goeie naam voor een sport. Je weet ook meteen wat je kan verwachten: volle stadions, geile spelersvrouwen, supporters zonder tanden, rellen… Ge moet dat eens een kans geven. Met hoeveel ballen speel je handbal eigenlijk?’’
Drei: ‘Eén bal.’
JVHDB: ‘Wat een gemiste kans. Waarom geen drie? Dat lijkt me veel beter: je start als aanvallende ploeg met drie ballen. De tegenstander krijgt er geen. En dan spelen. Dat zou het spel een stuk interessanter maken. Toch? Probeer dat eens. Ik ben er zeker van dat het werkt. En speel vier helften van exact twaalf en een halve minuut. Verander ook de naam. Maak het catchy. ‘Catchball’ is al een goeie werktitel. Maar dat kan nog beter.’
Drei: ‘Euh…’
JVHDB: ‘Weet je wat ook beter kan? Het klimaat. Daar, het is eruit. Ik vlieg niet. Ik ben daar tegen. Dat is niet nodig. Ik rijd er liever naartoe. In mijn dikke jeep. En maar gas geven. Heerlijk. Net als dat kunstwerk dat ik laatst kocht, met een blote madam erop. Ik ben er nog niet uit of ik het op durf te hangen. Want stel dat de postbode het ziet, en het gaat klikken tegen de burgemeester, die het op zijn beurt hogerop gaat doorvertellen. Ik weet wat ge denkt: een overheid is een broodnodig apparaat en een fundamenteel onderdeel van onze samenleving. Ik ben daarmee akkoord. Op papier. Alleen jammer dat het hele systeem hapert. Ik gebruik bewust het woord kapot niet, dat zou meer breken dan nodig, en het is al zo fragiel, kwetsbaar als een gewond vogeltje, vastgebonden bij de pootjes en klaar om als prooi verslonden te worden. Traag en pijnloos, want alles is figuurlijk natuurlijk. Tenzij het letterlijk zo bedoeld wordt, dan gooit ge u als interviewer een beetje in een zwart gat, waarbij het moeilijk is om realiteit zonder oordeel over te dragen op papier. Een neergeschreven relaas is echt en voor altijd, meer dan een vage herinnering, een blijvend document. Zeker met dat internet van tegenwoordig. Kent ge dat? Groot, het internet is bijzonder groot. Niet letterlijk natuurlijk. Alhoewel? Dat is een goeie vraag. Ik stel ze straks aan mijn vrouw. Die weet het altijd het beste. Dat zegt ze zelf. Heel dikwijls eigenlijk. Bijna… bijna elke dag. Een keer of acht. Dat is veel, hé, want ge moet nog slapen ook. En eten. Ik heb ooit een fiets gekocht, in plaats van eten. Ik weet nog hoe iedereen honger had, maar mijn buikje was gevuld met trots, door mijn nieuwe fiets natuurlijk. Ik heb er nooit op gereden, want fietsen vind ik echt iets voor dikke losers. Ik weet dat ik daarmee mensen schoffeer, maar ik ben ook maar gewoon opgegroeid in Deurne en op Linkeroever. Dat laatste heb ik daarstraks niet vernoemd toen ik een aanwijzing gaf naar mijn geboorteplaats. Dat was bewust. Ik voel de pijn nog als ik eraan terugdenk. Erger dan tandpijn. Zeker als het een gevolg is van bierflesjes openen met je sterke witte kiezen, die daar blijkbaar toch niet voor gemaakt zijn. Dat moet je iedereen echt uitleggen. Ik spreek uit ervaring. Die heb ik ook met diepzeeduiken. Daar kan ik helemaal mezelf zijn. Nat en ademloos. In mijn strakke duikpak. Dat moet je zien. Of niet. Kies maar. Mag ik besluiten dat jij hier de drank betaalt? Dan kan ik vertrekken, want ik heb nog een lange rit naar Spanje voor de boeg. Met mijn jeep. Mag ik je er even op wijzen dat je een hele moeilijke, gesloten persoon bent om te interviewen? Ik moest de hele tijd proberen om de conversatie niet te laten stilvallen om het interview een klein beetje op gang te houden. Best vermoeiend. Ik heb er dorst van gekregen. Allez, het beste hé’
Drei: ‘Bedankt voor het gesprek, meneer. Dat deed deugd.’