Door Lev Detrez
Zonder beelden, geen bewijs.
Qua lastjes, vermoeidheid, te laat arriveren en de grootte van de kater werd er door Leuven amper weerwerk geboden. Jammer genoeg kunnen prestaties van de avond voordien nog niet op het blad door de tafel worden ingegeven.
In ‘t groen deze keer, want sommigen waren met de fiets gekomen. In ‘t groen, want sommigen hadden dringend nood aan een groter model van bloeske. In ‘t groen, want het blijkt zo te zijn dat wanneer ge met uw ploegske promoveren zult, ge zo veel zweet dat ge een dubbel aantal tenu’kes nodig hebt. Er is ook een officiële uitleg, maar daarvoor moet ge het reglement maar eens bestuderen. Of met de coach bellen.
De wedstrijd zelf dan? Die werd stipt om 16.00 u. op gang geblazen.
De scheidsrechters hadden afgesproken dat ze elk in het voordeel van 1 van de beide ploegen zouden fluiten. Spijtig genoeg was enkel die van Leuven komen opdagen. Desalniettemin — een woord dat meer dan dertien letters telt en in principe gemakkelijk vervangbaar is door het volkse ‘echter’ of ‘nochtans’, maar door het sporadisch gebruik ervan de schrijver in kwestie best schrander laat overkomen — toverden de helden van den Drei mits enige spitsvondigheden het scorebord in hun voordeel.
Toegegeven, er werd al eens gemist, de cirkel kreeg al eens een teen te veel te verwerken, en soms ontvingen spelers gretig de welgekomen rustminuten van de toezichter der spelregels. Aan de andere kant stond de wedstrijd ook bol van bovennatuurlijke flitsen uit kapotte knieën, gestopte penalty's, machtig combinatiespel, charmante doelpunten en talrijke onderscheppingen. Het mag gezegd worden.
Kortom: eerst stonden we een beetje achter, dan stonden we lekker voor, en na drie kwart wedstrijd gaven we in het zinderende slot de overwinning niet meer uit handen. De tegenstander werd met andere woorden vakkundig bij elkaar geveegd. Bijna zo professioneel als de grootste der tafelmannen, die zonder verpinken zijn epische veegkunsten tentoonspreidde telkens een zweterig lijf de gladde sporthalvloer ontsierde. Wat kunnen die mannen niet?
Het publiek — dat voor de gelegenheid uitsluitend uit familie bestond — zag dat het goed was. Na ruim een uur boeiende wedstrijd werd deze officieel afgefloten met een keurig resultaat in het voordeel van de thuisploeg: 30 tegen 25. Iedereen goedgemutst, vooral de C, want dat is ne joviale…
Aansluitend werd nog een verjaardag gevierd. Tot nu toe zijn er geen beelden opgedoken van genodigden die tegen een combi staan te pissen. Als die alsnog beginnen te circuleren, dan ontkent de jarige alvast in alle talen dat hij op de hoogte was van het incident.
Einde bericht.