Door Lev Detrez
Oei, ik groei
Het zit ‘m in de kleine dingen, dat opgroeien. Menig Dreier kan het beamen met clichés die zichzelf bevestigen: ‘het gaat allemaal zo snel’, ‘ge krijgt er veel van terug’ en ‘waar is den tijd’. Het ooit zo kleine, schattige, aaibare darde ploegske, kwam dit weekend tot het akelige besef dat er op bepaalde plaatsen haar begint te groeien, dat de stem soms overslaat, en dat niet elke ochtend start met een knoert van een ODOL. Kortom: we zijn volwassen geworden. So… What’s next? Ne midlifecrisis? Ne soa? Of nen burn-out? Wie zal het zeggen. Vasthouden is de boodschap. Vasthouden en volhouden.
Lieve lezertjes, beste fans, verdwaalde scout, we gaan met roze bril de toekomst overschouwen zonder schunnige woorden te schuwen. Ik zal het hier en daar wel censureren, zodat deze schrijfsels weer hun plaats op de website verdienen, waar ze godverdomme thuishoren. Want leg het thuis maar eens uit, wanneer ge wederom binnensmonds, gniffelend achter uw pc’ke zit te schuddebuiken, kloppend op uw eigen schouder, vol eigenliefde en zelfingenomenheid woordjes ligt te typen die nergens in het openbaar verschijnen, maar wel met de aandacht gaan lopen, die vrouwlief liever aan zichzelf gespendeerd zag worden.
Was de schone toekomst een sterrenrestaurant, dan serveerden wij dit weekend reeds het voorgerecht, en oogsten lof en erkenning van de jury. Waar we vorige week het bord met de amuses nog halverwege de zaal aan diggelen lieten kletsen, er zelf over uitschoven en ons verslikte in een te groot brokje, pikten we dit weekend de draad weer op en kruidde het gerechtje — noem het gerust sex on a plate — af met alle aandacht die het verdiende, op een bedje van liefde voor het vak en affiniteit met de belangrijkste zaak ter wereld (naast wereldvrede): een sensationele overwinning die de website van de VHV deed crashen, omdat de vraag naar abonnementen voor Liga 2 de stormloop op tickets voor Oasis in het niets deed verdwijnen. Het was bij ons natuurlijk niet van Wonderwall, maar een Champagne Supernova waar de Kortrijkse tegenstander nog Lang Arm van zal zijn. Haha. Kort-rijk. Lang-arm. Hoe doet ‘m ‘t?
Kijk, alle Dad Jokes apart, wij kijken nooit of te nimmer Back In Anger, en gaan dat deze keer ook niet doen. Mede omdat mijn beperkte kennis van het oeuvre van de Britse rockgoden nu al is opgebruikt. Obscure punkrock referenties en duistere zwarte metalen verwijzingen kunt ge krijgen, maar behalve ondergetekende en de dochter van één van de recreanten — die ene met het Graspop T-shirt — zal niemand ze begrijpen. Zelfs al lopen we op een berg of zijn we bang van het donker, het hoeft niet. Het gaat hier over handbal, nothing else matters. Het is niet omdat mijn hartje sneller slaat wanneer De Evenmens wordt ingezet en ik het rijmpje ‘Met hart en ziel, Hoe ik hier nu kniel, Me geef aan jou, Mijn hart, mijn ziel’ vrolijk mee kan fluiten als opwarming, dat ge u verplicht moet voelen om het te googelen. Is dat wel het geval, draai het volume tot op 11 en laat u meeslepen door de knotsgekke deuntjes van een stel internationaal geroemde Kortrijkenaars. Zo is de cirkel — ongewild, en met wat fantasie — toch weer prachtig rond. Wie had dat gedacht. Rara …
Amen.
PS: de titel ‘afdwalen voor gevorderden’ had beter geweest, maar het kan niet elke week raak zijn, toch? Volgende keer beter. ‘t Zal de midlifecrisis zijn. Net dat beseffen is ook een vorm van groeien. Ha! Dubbel rond. Graag gedaan.
Toedels!