Door Lev Detrez
Sorry, Batshuayi. Echt sorry.
Er zijn van die iconische gebeurtenissen in de (sport)geschiedenis waarbij ge u nog perfect kunt herinneren waar ge waart toen het nieuws tot u kwam; de aanslagen op nine/eleven, het overlijden van Koning Boudewijn, de kopstoot van Zidane of — iets recenter, zodat ook de jeugdige lezer zichzelf in dit objectief opiniestuk kan vinden — de 3-2 van Chadli tegen Japan! Verbazing, verstomming… Kippenvel!
Een gelijkaardig fenomeen vond afgelopen weekend plaats.
Voor menig supporter, speler en bestuurslid van KV Sasja HC Hoboken zal deze dag vanaf heden niet langer in het teken staan van de verjaardag van Mahatma Gandhi (°1869) of Michy Batshuayi (°1993), de herdenking van de in 1959 hoogst gemeten temperatuur in Koksijde (25,7 °C), of zelfs de overwinning van de Britse Elizabeth Deignan in de eerste vrouweneditie van Parijs-Roubaix (2021)... Wat dan wel, hoor ik u roepen? Ge zou het al moeten voelen…
Jazeker!
Voortaan is 2 oktober opgetekend in de annalen en in de volksmond gekend als de allereerste grandioze overwinning van Sasja 3 op eigen veld.
Onthoud dat!
Fris, aantrekkelijk en opwindend... gedurfd, frivool en betoverend… flitsend, uitnodigend en bij momenten zelfs bloedgeil. Maar genoeg over het nieuwe kapsel van uw verslaggever, het handbal dat Den Drei serveert mag er ook best wezen. De opmerkelijke cocktail van jeugd en anciens blijkt een dodelijke combinatie voor de tegenpartij. Combinaties worden gelopen, individuele acties voltrokken en zelfs de majestueuze truuk van den dorst loopt als een tierelier.
De verschillen met vorige week zijn aanzienlijk. En gelukkig maar. Het kan ook moeilijk anders. Er is maar one way en die is up. Het schalde al overtuigend door de boxen bij de opwarming, en het blijkt niet gelogen. De Hobokenaren gaan vlot over de 30 doelpunten en dus zit de ploeg nu opgezadeld met ne joviale die er volgens de regels ene zal moeten betalen. Regels zijn regels.
TL;DR: de tegenstander vormt nooit echt een bedreiging en gaat na afloop met lege handen terug richting daar waar hun Stella staat. Dat het beter was. Dat we op dit elan verder moeten.
Volgende week trekken we naar een fusiegemeente in het Pajottenland, die sterk is vergroeid met de Brusselse agglomeratie en bijgevolg ook sterk verstedelijkt is, alwaar tenminste zeven van de ruim 43000 Konijnenfretters ons zullen opwachten omstreeks 15u50.
Hier zou nu een plezante woordspeling met eten, pruimen en konijnen niet misstaan. Helaas zal door tijdgebrek en onvoldoende research enkel het onderwerp terloops vermeld worden, en blijft de pointe noodgedwongen achterwege. Jammer wel, want dit is een open goal en dus ook een gemiste kans. Dat doet mij aan iemand denken. Gelukkig was het dit weekend al veel beter.
De prijs voor meest geraadpleegde bron gaat deze week naar Wikipedia.