Door Lev Detrez
Los ausentes estan equivocados
Wat hebben Antwerp, KV Mechelen, Club Brugge, STVV, RWDM, Genk, Westerloo en AA Gent met elkaar gemeen? Klopt, net zoals die andere topclub — Den Drei — moesten zij afgelopen weekend de punten delen met hun tegenstander. De Stones zongen het al in ‘69: You can’t always get what you want. En gelijk hadden ze. We kunnen het wel proberen, dan krijgen we misschien wat we nodig hebben.
Het moet gezegd en bevestigd worden dat het niveau van Liga 3 aanzienlijk hoger ligt dan dat van de laagste reeks. Gelukkig, want verschil moet er zijn. Maar dat de lat bij lange nog niet op limbohoogte ligt, en dat er op papier geen tegenstander bestaat waar den Drei niet vlot over zou moeten walsen, dat leest gij — aandachtige lezer — wel tussen de lijnen. Ge moet overigens niet alles geloven wat er op papier staat. Kijk maar naar de boekhouding van Melikan Kucam, de cover van Dag Allemaal of de Bijbel. Voor ge het weet moet ge ‘t komen uitleggen in Ter zake.
Een gelijk spel dus. Iedereen evenveel. Eerlijk verdeelde punten. Karl Marx pinkt een traantje weg. Verbazen mag het dan weer niet dat wij veel liever winnen dan gelijk spelen. Logisch, dat is hoe menig topsport brein geprogrammeerd is, en dat is bij ons niet anders. Er was uiteraard ruimte voor teleurstelling, verdriet, pijn en zelfs rauw. We leven tenslotte in 2023 en het voelen, begrijpen en uitten van emoties moet ge aan die ruwe bolsters van Den Drei geen twee keer vragen. Grote monden, kleine hartjes. Ons verdriet verdween al snel in de derde helft, want het was met warme hapjes en gerstenat uit Kansas dat zijn naam te danken heeft aan de ketel waarin het werd gebrouwen. Soms kan het eenvoudig zijn. Bier als therapie, separatorvlees als medicijn.
In het onuitputtelijke rijk van het creatieve handbalspel, zijn er momenten waarop de bron van inspiratie droog lijkt te staan, als een uitgestrekte woestijn zonder spoor van een oase. Het is in deze ogenblikken van ogenschijnlijke leegte dat we de ware kracht van onze mentale weerbaarheid kunnen ontdekken. Den Drei is dit seizoen als een sluimerende vulkaan die wacht op een aantal ontbrekende ingrediënten. Eens voltallig zal een uitbarsting in voegen treden die zijn weerga niet kent. Het wordt ongenadig, vastberaden, gruwelijk, woest, meedogenloos en zelfs op het randje van barbaars. Wanneer dat precies plaats gaat vinden is moeilijk te voorspellen. Misschien donderdag al? Op training? Of net na de training… aan de gloednieuwe toog? Ik denk het wel.
Wat is er wel voorspelbaar? Behalve de ontknoping van de laatste Jan Verheyen film, het exacte uur van de zonsopgang op 12 april 2026 en de getijden van de oceaan? Wel… op zaterdag 25 november haalt ge best uw grootste sombrero en plaksnor uit de kast en begeeft ge u naar Sporthal Sorghvliedt te Hoboken alwaar ‘El Dia De Los Dreios’ plaats zal vinden, een Mexicaans getinte, allesomvattende dag waarop eerst gehandbald, vervolgens gegeten en tot slot gefeest zal worden. Kosten noch moeite zal gespaard worden. De opbrengst gaat naar uw favoriete club.
Los ausentes estan equivocados — vraag maar aan de topscoorder van afgelopen weekend om het te vertalen. Naar ‘t schijnt habla bastante español.
Voila. De reklam voor ons feest is bij deze op niet-subtiele wijze op gang getrapt.
Si? Olé!