Door Lev Detrez
Tactische incompetentie
Het is door de band iets voor de lamzakken, de luiwammessen of de luiaarden. De sloomjorissen, de lammelingen en luilakken kunnen het ook. Ik heb het over figuren die, wanneer er iets ambetant op het programma staat, plotsklaps geen idee hebben hoe ze er aan moeten beginnen. Door de band vinden taferelen als deze plaats binnen de muren van het getrouwde koppel, en worden ze uitgevoerd door diegene in het bezit van één of meerdere teelballen: de wasmachine bedienen? Oei, dat kan ik niet. De strijk opplooien? Geen idee. De stofzuiger? Die weet ik niet staan… Voelt ge het al? Het doel is eenvoudig: opzettelijk sucken in uw opdracht, met als doel het nooit meer te moeten doen. Daar bestaat een term voor. Ge vindt ‘m bovenaan uw scherm.
Afgelopen weekend speelde uw favoriete darde ploegske tegen negen Limburgse laatkomers. ‘Negen?’, hoor ik u denken. ‘Dat is twee te veel, toch?’ Klopt. De goed geïnformeerde lezer weet natuurlijk dat een handbalploeg uit slechts zeven hoofden en evenveel piemels mag bestaan, tenzij die twee met hun fluiten zich bij de tegenstander voegden. Want ook zij hadden last van de titel van dit stuk. Niet om het nooit meer te moeten doen, wel om ons ne kloot af te draaien: tactische incompetentie.
Maar hé, we hebben gevochten als tijgers, gestreden als leeuwinnen en geknokt als ontsnapte kangoeroes. Helaas slaagden we er niet in om het overheersende fluitconcerto te doorbreken. Achteraf gezien is het natuurlijk gemakkelijk om het af te schuiven op <insert titel> van de scheidsrechters, terwijl wij van in de jeugd zijn grootgebracht om daar boven te staan. Gemakkelijk is dat niet, zeker niet als fluit 1 en fluit 2 uit dezelfde provincie komen als de bezoeker. Heb ik dat hardop gezegd? En zelfs neergeschreven? Misschien wel. Wie leest dit eigenlijk?
In elk geval: wij zijn opgeleid om sterker te zijn dan de tegenstander én de arbiter. Die laatste heeft immers altijd gelijk. Ook al beweren de coach, de trainer, de tafel en het voltallige publiek het tegendeel. Wij staan daar boven. Wij zijn blij met ons gelijkspel. Dat puntje is binnen en dat pakken ze ons niet meer af. Altijd alles winnen is ook maar saai. Nu houden we tenminste de spanning er nog wat in. Want zeg nu zelf: wilt ge liever winnen, of gewonnen hebben? Laat dat maar even insijpelen.
Tot slot: ook uw favoriete verslagschrijvertje is tactische incompetentie niet vreemd. Want als Den Drei op 6 december de intrede van Sinterklaas organiseert, de aanwezigen Vol au Vent serveert, en iedereen uitnodigt voor een fuif die de naam Pietenbal draagt (omdat we nu eenmaal voor altijd kleine jongetjes blijven en grinniken om de woorden piet en bal), dan zet ondergetekende bewust een schrijffout op de Save The Date die nu al viraler gaat dan Charlie bit my finger en Baby Shark tezamen. Volgende keer maakt iemand anders de flyer, hè.
Et voilà, bij deze is het rijkelijk te late verslag én de typo op sublieme wijze rechtgezet.
Kus.
PS: Ge komt toch ook, de 6de? Met zo’n pareltje van een uitnodiging kunt ge niet anders, toch? Met plezier gemaakt. Echt waar.