Historiek

SASJA: MEER DAN 50 JAAR JONG !

EEN STUKJE HISTORIEK

Sasja handbalclub doet bij zowat elke sportliefhebber een belletje rinkelen, want de Antwerpse club die zijn thuishaven heeft in Hoboken, is wellicht de meest bekende handbalclub van België.

De club voorstellen is misschien voor velen niet meer echt nodig, maar we doen hier toch graag een poging om u iets meer over Sasja te vertellen.

1958 Het wonderjaar …

  • De Belg pater Pire ontvangt de Nobelprijs voor de vrede
  • De kernonderzeeër Nautilus voltooit de eerste tocht onder het ijs van de Noordpool
  • In maart wordt Angelo Roncalli verkozen tot Paus Johannes XXIII
  • Jailhouse Rock van Elvis Presley staat op nummer 1 van de hitlijsten
  • Koning Boudewijn opent de wereldtentoonstelling in Brussel
  • Brazilië wordt in Stockholm wereldkampioen voetbal; de 17-jarige Pélé is de vedette
  • Charly Gaul wint de Tour en de Italiaan Ercole Baldini is wereldkampioen
  • Ray “Sugar” Robinson verovert voor de vierde maal de wereldtitel weltergewicht
  • Phil Hill-Olivier Gendebien (GB/BEL) winnen de 24 uren van Le Mans
  • Op het WK skiën wint Tony Sailer zowel de afdaling als de reuzenslalom en de alpine combinatie
  • In eigen land wordt de Belgische Handbalbond opgericht
  • En … uit een kern Beerschotatleten wordt HC Sasja geboren

Aan de basis van die geboorte lagen twee Beerschotatleten, de legendarische Sus Weyn en Stan Crab. Via Odile Cotteleer, toen werkzaam op het jeugdsecretariaat van het ABVV, verkregen ze dat de vakbond zou instaan voor de financiële middelen om de nieuw op te richten handbalclub te ondersteunen.

Odile Cotteleer: “Ach een moeilijke opdracht was die geboorte van Sasja niet. Integendeel, ik had er geen werk mee. Al die administratieve rompslomp werd door Sus Weyn en zijn entourage gedaan. Over het sportieve moesten we ons evenmin bekommeren. Sus Weyn was gedreven én bekwaam genoeg om dat allemaal tot zich te trekken, samen met Stan Crab. Zij zijn dus eigenlijk de enige echte verwekkers van Sasja als handbalclub.”

SASJA stond (staat) evenwel dan ook voor Sportafdeling Syndicale Jeugd Antwerpen.

Odile Cotteleer (85) bij het 50-jarig bestaan van de club: “Of die naam nu een zekere impact heeft gehad op het uitdragen van de syndicale gedachte, weet ik niet. Valt overigens niet te meten. Wij hebben die sportploegen in het algemeen en Sasja handbalclub in het bijzonder destijds gewoon gesteund omwille van sympathie en engagement tegenover de jeugd. Om jongeren tot sporten aan te zetten. Het belangrijkste was: die Sasjaploegen deden aan sport, ze vermaakten zich, ze kwamen in de krant. Nu zou men zeggen: ze zijn goed bezig … En eerlijk gezegd: de handbalploeg was toonaangevend, speelde constant een hoofdrol. Heel wat syndicalisten volgden het handbal omwille van Sasja, vroegen naar hun resultaten. En die waren overwegend goed.

Aanvankelijk werd nog buiten gespeeld, met elf tegen elf, op een terrein dat de afmetingen had van een voetbalveld.

Hierboven op de foto het embryo van SASJA: de veldhandbalploeg van Beerschot. Met boven (1e van links) Jos De Bock en onder (uiterst rechts) Sus Weyn, twee verwekkers van Sasja.

Enkele jaren later verdween veldhandbal en werd overgeschakeld naar “zevenhandbal” wat later het ons vertrouwde “zaalhandbal” werd. De pas opgerichte Belgische Handbalbond (1958) legde bij gebrek aan sporthallen (lees: zalen) ook geen verplichting op om indoor te spelen. Sasja werkte zijn thuiswedstrijden toen af in het “Sportcentrum” (de voormalige montagehal naast het Sportpaleis). Op verplaatsing werd nogal eens in de (intussen ook verdwenen) Mechelse groentehal gespeeld nabij het station, in de Brusselse “Patinoire” of de Luikse “Coronmeuse”. Voor de rest speelde de handbalcompetitie zich af in openlucht: op de speelplaats van een school, op een marktplein. Niet zelden moest een wedstrijd even worden stil gelegd om het doorgaand verkeer te laten passeren …

DE EERSTE LANDSTITEL

Eind jaren zestig begin jaren zeventig, werd aan de clubs uit de hoogste afdelingen gevraagd hun wedstrijden af te werken in zaal. Sasja speelde reeds in de toen gloednieuwe sporthal De Bist in Wilrijk. Wanneer die maatregel om in zaal te spelen algemeen en verplicht werd voor alle clubs, werd zaalhandbal gewoon handbal zoals we het nu nog kennen.
Het was hier in deze zaal dat Sasja in 1968 voor het eerst kampioen van België werd.

 

Op de foto hiernaast herkennen al wat oudere supporters wellicht nog enkele boegbeelden uit die tijd. Bovenaan helemaal rechts Sus Weyn en onderaan als 1e van links Willy De Bruyn en als 4e van links doelman Louis Van der Parren. Helemaal rechts onderaan Staf Vergauwen, die later nog trainer en penningmeester van Sasja zou worden.

 

Aan het behalen van die eerste titel is overigens nog een mooie anekdote verbonden. Ontknoping van de competitie 1967-1968 was Sasja - Flemalle in De Bist in Wilrijk, met de landstitel als inzet. De conciërge van de sporthal werd gevraagd om de zaalverwarming maximaal hoog te zetten. Flemalle speelde immers nog steeds outdoor en was in een afgeladen zaal en onder de drukkende omstandigheden gauw buiten adem. Het uitzinnige publiek deed de rest. Sasja won met 20-7 en meteen was de eerste titel een feit.

SASJA VERHUIST NAAR HOBOKEN

Het zou niet bij dat ene succes blijven. In 1971 en 1973 werd Sasja bekerwinnaar en in 1974 en 1975 kon opnieuw een titel gevierd worden. De volgende jaren kwam Sasja telkens net iets te kort en eindigde het steevast op een tweede of derde plaats achter Flemalle, Seraing en Sporting Neerpelt dat in 1978 zijn eerste titel binnen haalde. De daarop volgende jaren behoorde Sasja steeds tot de top, maar Mechelen en later afwisselend Neerpelt en Hasselt bleken vele jaren lang telkens net iets sterker.

Ondertussen was Sasja, na de bouw van het Sportcomplex Sorghvliedt in 1979, naar Hoboken verhuisd en datzelfde Sorghvliedt is nu nog altijd de thuishaven van de club.

 

 

 

 

 

 

Wilde het voor de titel niet meer lukken, in de Bekercompetitie was Sasja nog wel succesvol en in 1977, 1981 en 1982 werd telkens de Beker gewonnen.

In 1990 wordt Sasja nog tweede achter Herstal, maar dan breken enkele moeilijke jaren aan. Net voor de start van de competitie ’91-’92 overlijdt Sus Weyn, een donderslag bij heldere hemel … Sasja komt begin de jaren negentig niet verder meer dan een vijfde plaats en ziet telkens de playoffs aan zich voorbij gaan. Maar het kan nog erger …

Voor het seizoen 1996-1997 kiest coach Alex Jacobs, daarin voluit gesteund door het bestuur, resoluut voor verjonging en wil een ploeg voor de toekomst opbouwen: jong talent gekoppeld aan vele uren trainingsarbeid. Maar de jeugd blijkt nog net niet ervaren genoeg en pas op de laatste speeldag weet Sasja de degradatie te vermijden. Een scenario dat zich een jaar later zal herhalen en in 1999 lijkt degradatie onafwendbaar. Sasja eindigt inderdaad op de laatste plaats, maar … degradeert niet. Voorzitter Paul De Loose neemt in extremis het stamnummer van Kiewit (dat uit competitie verdwijnt) over en … Sasja blijft in de hoogste reeks. De club met stamnummer 041 krijgt nu stamnummer 191!

TERUG AAN DE TOP

En jawel, want in 2006 is het zover: na 31 jaar opnieuw kampioen !!Vanaf de competitie 2000-2001 begint de investering in de jeugd ook te renderen.  In 2004 haalt Sasja opnieuw de playoffs en een jaartje later lijkt de ploeg definitief weer op weg naar de top. 

En het feest gaat door, want in 2007 haalt Sasja zowaar de dubbel binnen: kampioen + bekerwinnaar ! Nadat eerst thuis in Hoboken was verloren tegen Initia Hasselt, ging Sasja tweemaal met de winst aan de haal in het hol van de leeuw, een zo goed als uitverkochte sporthal Alverberg in Hasselt.

Een jaar later zorgt Sasja voor een nieuw exploot: het wordt voor de derde maal op rij Belgisch kampioen én Sasja wint de allereerste versie van de Beneliga.  De Beneliga, nu omgedoopt tot Beneluxliga, is een competitie tussen de vier beste Belgische, Nederlandse en Luxemburgse clubs.

SASJA KIEST OPNIEUW VOOR DE JEUGD

In het seizoen 2008-2009 komt er echter een kink in de kabel. Sasja wint in december nog wel als eerste en voorlopig ook enige Belgische ploeg het internationaal vermaarde tornooi De Limburgse Handbaldagen in Nederland, maar dan ontstaat er wat heibel. Het bestuur kan en wil niet ingaan op de financiële eisen van een aantal kernspelers en die zullen op het einde van het seizoen dan ook hun toevlucht zoeken bij meer kapitaalkrachtige clubs uit Limburg.

Niets nieuws onder de zon, want ook Racing Basket Antwerpen zag ooit zijn ganse kampioenenploeg uitwijken naar Ieper …

Opnieuw kiest Sasja voor de jeugd, want Alex Jacobs weet dat een nieuwe generatie beloftevolle jongeren klaar staat en opnieuw gaat hij, op aangeven van het bestuur, de uitdaging aan om weer een ploeg voor de toekomst klaar te stomen.

Hij voegt een pak eigen jongeren toe aan de kernspelers die gebleven zijn en kan verder ook rekenen op de ervaren doelman Stefan Brehmen, die eerder de ploeg al succesvol depanneerde na het vertrek van Lars Bertels.  Er worden ook twee nieuwe spelers aangetrokken: Henrico Van Best (overgekomen van Sporting Neerpelt) en Evert Hamblok (ex-Ticket 4U Lommel).

Deze jonge garde behaalt in 2010 en 2011 telkens de vijfde plaats en valt daarmee ook telkens net buiten de playoffs, die nu nog maar met vier en niet meer met zes ploegen worden gespeeld.

SASJA 2012:  Terug op weg naar de top

En dan komen we bij het heden. Omzien kan al eens leuk zijn, maar wat echt telt in de sport is natuurlijk het nu ! 

En dat “nu” geeft ons vertrouwen, want Sasja heeft in het seizoen 2011-2012 terug de playoffs gehaald en is dus blijkbaar back in business, terug op weg naar de top.

Sasja deed namelijk beter dan wat de meeste neutrale waarnemers bij aanvang van de competitie hadden verwacht. Mogelijk zou Sasja strijd kunnen leveren voor de vierde plaats. Maar kijk … het kalenderjaar 2011 werd afgesloten op een mooie derde plaats en behoorde  zelfs een tweede stek nog tot de mogelijkheden.

Zover is het niet gekomen. Een aantal kwetsuren (o.a. van Kevin Jacobs en Stefan Brehmen) strooiden roet in het eten. De playoffs werden wel nog zonder problemen bereikt, maar daarin strandde Sasja op de vierde plaats. Een nieuwe titel was voor de huidige ploeg, met hierin een twaalftal spelers jonger dan 23 jaar, uiteraard nog wat te hoog gegrepen, maar deelname aan de playoffs én de automatisch daaraan verbonden deelname aan de Beneluxliga in het seizoen 2012-2013, zullen een nuttige leerschool zijn.

Bovenste rij vlnr.: Jean Van de Kerkhove (ass.-coach), Jasper Roelants, Stefan Brehmen,Ruben Roelants, Dirk Claessens, Jasper Mendes, Dario Arnouts, Jeffrey Jacobs, Sam Theyssens, Alex Jacobs (trainer/coach)

Onderste rij vlnr.: Dennis Thijs, Bert Rosseau, Mats De Coster, Henrico Van Best, Stijn Gijs, Jasper de Pillecijn, Jimmy Jacobs, Kevin Jacobs.

Ontbreekt op de foto: Nemanja Kostic

In de bekercompetitie werd Sasja in de kwartfinale uitgeschakeld door Achilles Bocholt. Kevin Jacobs liep een kwetsuur op (gebroken duim) en ondanks een goede uitgangspositie na de heenmatch, werd de terugwedstrijd verloren.

SEIZOEN 2012-2013

Sasja gaat dit seizoen opnieuw voor een plaats in de playoffs. Het zag tijdens de transferperiode weliswaar de gebroeders Jeffrey en Jimmy Jacobs vertrekken, resp. naar Initia Hasselt en Olse Merksem, maar kon zich verheugen in de terugkeer van Ivan Kopljar naar zijn oude club.

Ondertussen werkt het bestuur nog aan de overgang van enkele buitenlandse aanwinsten die Sasja dit seizoen zouden moeten komen versterken.

 

(Met dank aan Cois Van Aelst; fragmenten uit “50 jaar Sasja , Omzien met Ontzag”)